Zorb + Maori

Deze ochtend op tijd opgestaan om de Naked Bus te nemen van Auckland naar Rotorua, een tocht van 4 uur. Jammer dat ik nog een paper voor school moest afwerken want het uitzicht is gewoon prachtig! Blauwe lucht, groene heuvels, schaapjes en koeien.. Bijna geen huizen.. Echt mooi!

Eenmaal aangekomen in Rotorua heb ik mijn spullen achtergelaten in de tot hiertoe beste hostel ooit: ruime kamers, heel proper (ja, zelfs de douches), een gratisklimmuur, guitar hero, dvds die je gratis kan uitlenen, kortingen op uitstapjes, ... En van dat laatste heb ik meteen gebruik gemaakt om te gaan Zorben. Een Zorb is een gigantische plastieken bubbelbal waarin je kruipt (nee, eigenlijk moet je erin springen :-) en dan kan  je kiezen tussen de wet or the dry ride. Aangezien het hier niet zo denderend warm is en ik liever sinusitis/verkoudheidvrij blijf, heb ik gekozen voor de droge rit. Je wordt dan volledig vastgeritst in de bal en dan duwen ze je van een helling en dan zie je vooral blauw, groen, blauw, blauw, groen, groen, huis?, groen, blauw, ... :-) En halverwege de heuvel begin je ook meer snelheid te maken.. man man man! De rit duurde misschien maar 20 seconden, maar voor mijn buikje voelde het als veeeeel langer aan! :-) Zo draaien dat ik deed toen ik weer op mijn benen stond, maar fun fun fun! Er zijn maar 2 plaatsen in de wereld waar je dit kan doen: in Rotorua en in the US, in de Smoky Mountains. Als er ooit een volgende keer komt, ga ik voor de wet ride, die zag er aangenamer wordt omdat je daarin niet overkop gaat.

Na dit dolle ritje weer de bus op richting Rotorua en dan anderhalf uurtje wat liggen knorren want tussen Sydney en vandaag heb ik niet zoveel geslapen dus het was welkom. Eenmaal terug in Rotorua begon ik de geur ook veel meer waar te nemen: een geur van rottende eieren die komt uit al die geothermische brubbelputjes. Stinken!

Na mijn dutje dan weer een bus op, deze keer richting een Maori village waar we getrakteerd werden op een Maori show met veel spektakel, dans en gezang en nadien mochten we aanschuiven voor een gevarieerde maaltijd, een Maori Hangi dinner, met gigantische mosselen, patatjes, lam, kip, ... Nog redelijk lekker!

Op de weg terug in de bus moesten we, zoals de Maori ons hun verhaal verteld/gezongen hebben, ons eigen land vertegenwoordigen in een lied... Enige Belg zijnde op de bus had ik geen back-up zoals de Engelsen, Aussies of Canadians, dus ik heb het heel kort gehouden door te vertellen dat we lang geleden eens het Eurovisiesong festival gewonnen hebben en dat het liedje als volgt ging: “j’aime j’aime la vie”. :-) En ik heb dan meteen ook toegegeven dat da de enige tekst was die ik kende, haha! :-)